Χειμώνας

Αυτή που έγινα σε υποδέχεται

κι εσύ ζητάς να μάθεις

Μα τι θα σου χρησίμευε να ακούσεις

για άπλυτα πιάτα μιας βδομάδας στην κουζίνα

ταξίδια της διπλής ταρίφας τα μεσάνυχτα

την αχλαδιά που έκαψε ο πάγος; 

Μπορώ μονάχα να σου πω

για την αβέβαιη έκβαση

του πρωινού προσώπου μου

στον βραδινό καθρέφτη

για τη διάρκεια του τέλους το ξημέρωμα

πριν να ντυθώ για τη δουλειά

κι έξω ένα τέτοιο αγιάζι

για το φλιτζάνι του καφέ

που ώρα πολλή κρατώ στα δάχτυλα,

μετάληψη μιας πρωινής αναβολής ή απόφασης,

κι αυτό κρυώνει λίγο λίγο στην παλάμη μου

σαν τραύμα, σαν λύπη 

-Τόσο εύθραυστο το διαρκές, αλήθεια,

όσο μιας χούφτας θάλπος,

θάλπος του μοναχού Γενάρη μήνα

όταν ξυπνάει

ακόμα νεογέννητος μες στο σκοτάδι

κοιτάζει απ’ το παράθυρο

πυκνή του ψύχους πάχνη

κι ύστερα φτιάχνει με το δάχτυλο στο τζάμι

μια αλλόκοτη μορφή και πάλι τη χαλάει

την ώρα που ανάβουνε το φως

στο απέναντι διαμέρισμα

κι είναι το ξύπνημα των άγνωστων ανθρώπων

η πιο απτή αλληλεγγύη μες στη μέρα 

Αλλά ίσως ήθελες να ακούσεις

για ευωχία δακρύων

και για σκισμένα γράμματα

όχι, δεν έσκισα κανένα

εγώ το ξέρω πως δεν γίνεται

να ξεγραφτείς απ’ τα γραμμένα

το μόνο που έχω να σου πω

είναι πως ξέχασα

πως πια ξεχνάω ολοένα

τώρα μαθαίνω να κινδυνεύω

με εγκράτεια

γνωρίζω πια να εξακολουθώ

στην παύση 

[Θεώνη Κοτίνη, “Ωσεί κήπος”, Γαβριηλίδης 2014]

Η απολυταρχία της νιότης

Σαν σκωροφαγωμένα υφάσματα
απλώνουν την ασχήμια τους τα γεράματα
ακόμη κι αν είχαν μεταξωτό παρελθόν.
Αλύγιστα πάντα τα νιάτα
όσο άκομψα κι αν είναι
όσο κι κολυμπούν 
ανέραστα, σε θολά νερά
κάπου, λάμπουν σαν αστέρια.
Την ομορφιά
το σώμα της δικής μου νιότης
δεν την γνώρισε ποτέ
αλλά ξέρω τώρα
πως κρυφά την κράταγ’ αγκαλιά.
Μακριά απ’ τον καθρέφτη
με τη φύση μοιραζόμουνα
άνθιση και καρποφορία,
σε θάλασσες επιθυμίας ταξίδευα
με θεία πλεούμενα
τα πρόσωπα των αγοριών.
Η ιδέα του θανάτου
υπήρχε μόνον σαν έμπνευση
και το ποίημα που τότε γεννιόταν
σκέπαζε ακόμη και τη φοβερή υποψία
ότι ο πόθος τελικά υποχωρεί
μπρος στην αλήθεια
του χρονοδαρμένου σώματος.
Ναί, το ξέρω, θα ’ρθει η στιγμή
που αδιαίρετα το όμορφο και το άσκημο μαζί
θα με συνοδεύσουν στου τέλους την αρχή
την αρχή του τίποτα.

Αθήνα 16/4/2011

(Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ, δημοσιεύτηκε στο περ. “Νέο Επίπεδο”, τεύχ. 1, Μάιος 2012)

 
[Πρόταση από τη Rosa Mund]

Κάθε μέρα δημοσιεύουμε ένα ποίημα που το στέλνετε εσείς: sjuzet@hotmail.com.

Όχι δικό-σας. Στείλτε το ποίημα με όνομα ποιητή, ποιητική συλλογή και χρόνο δημοσίευσης.

Βρείτε το ποίημα που ταιριάζει στη διάθεσή-σας ή στους προβληματισμούς-σας

και μοιραστείτε-το μαζί-μας.

 

Πατριάρχης Φώτιος

Καντάτα

Α, οι ηλίθιοι, που πήγαμε και χαθήκαμε στη ξενιτιά,

     κάτω απ' τα τείχη της Ιερουσαλήμ, ή στην παλιά

     πολυτραγουδημένη Τροία

χωρίς κανένας Όμηρος να πεί κάτι για μας. Μα νά,

     που όπως ύστερ' από καιρό μπαίνει κανείς στο σπί-

     τι που του λήστεψαν, ανοίγουμε δακρύζοντας και

     μπαίνουμε

στην Ιστορία.

 

.......................

Και τότε είδαμε τη γη που χρόνια ψάχναμε, πως δεν

     την έγραφε κανένας χάρτης κι ουδέ καμμιά Γραφή

     τραγουδούσ' εκείνη.

Και χτίσαμε την πιο μεγάλη ήπειρο μέσα μας. Και την

     καλέσαμε: αδερφωσύνη.

.............................

Η σημαία μας είναι αγέρωχη σαν τη φαρέτρα

η σημαία μας είναι αναμάρτητη σαν τις μητέρες

η σημαία μας είναι σκληρή σαν το Θεό -

Κι ω μή, μή μας στερήσεις ποτέ, ώ άγια, γλυκειά ζωή

την αγάπη μας για σένα. 

Γιατί, αλήθεια, φίλοι μου, πέστε μου, τί άλλο είναι, λοι-

     πόν, η παντοδυναμία

απ' την απέραντη τούτη δίψα. Νάσαι τόσο πρόσκαιρος,

     και να κάνεις όνειρα

τόσο αιώνια! 

(Τάσος Λειβαδίτης, αποσπάσματα από την “Καντάτα”, εκδ. Κέδρος, 1991)

 

[Πρόταση από την Κατερίνα Τοράκη]

 

Κάθε μέρα δημοσιεύουμε ένα ποίημα που το στέλνετε εσείς: sjuzet@hotmail.com.

Όχι δικό-σας. Στείλτε το ποίημα με όνομα ποιητή, ποιητική συλλογή και χρόνο δημοσίευσης.

Βρείτε το ποίημα που ταιριάζει στη διάθεσή-σας ή στους προβληματισμούς-σας

και μοιραστείτε-το μαζί-μας. 

Πατριάρχης Φώτιος

Ο Σαχτούρης "συνομιλεί" με τον Ελύτη

 

Μια ενδιαφέρουσα ποιητική συνομιλία: ο Οδυσσέας Ελύτης του 1939 εξυμνεί το Αιγαίο και τον έρωτα κι ο Μίλτος Σαχτούρης του 1948 δίνει το μετα-πολεμικό στίγμα-του. 

I

Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι

Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

(Οδυσσεάς Ελύτης, Προσανατολισμοί -1939) 

 

Εννέα χρόνια μετά έρχεται η απάντηση από τον Μίλτο Σαχτούρη, αφού έχει μεσολαβήσει ο πόλεμος, η άκρατη αισιοδοξία έχει κοσκινιστεί και έχει χάσει τη μαχητική ορμή-της:

Ο βυθός

Ένας ναύτης ψηλά

στα κάτασπρα ντυμένος
τρέχει μες στο φεγγάρι

Κι η κοπέλα απ’ τη γης

με τα κόκκινα μάτια

λέει ένα τραγούδι

που δε φτάνει ώς το ναύτη 

Φτάνει ώς το λιμάνι

φτάνει ώς το καράβι

φτάνει ώς τα κατάρτια 

Μα δε φτάνει ψηλά στο φεγγάρι 

(Μίλτος Σαχτούρης, Παραλογαίς -1948)

 

Κάθε μέρα δημοσιεύουμε ένα ποίημα που το στέλνετε εσείς: sjuzet@hotmail.com.

Όχι δικό-σας. Στείλτε το ποίημα με όνομα ποιητή, ποιητική συλλογή και χρόνο δημοσίευσης.

Βρείτε το ποίημα που ταιριάζει στη διάθεσή-σας ή στους προβληματισμούς-σας

και μοιραστείτε-το μαζί-μας.

Πατριάρχης Φώτιος

Ελεγείο

Στη φωτιά του ματιού σου θα χαμογέλασε κάποτε ο Θεός.
Θα ’κλεισε την καρδιά της η άνοιξη σα μιας αρχαίας ακρογιαλιάς μαργαριτάρι.
Τώρα καθώς κοιμάσαι λαμπερός
Στους παγωμένους κάμπους που οι αγράμπελες
Γίναν βαλσαμωμένα φτερά μαρμάρινα περιστέρια
Βουβά παιδιά της απαντοχής-
Ήθελα να ’ρθεις μια βραδιά σα βουρκωμένο σύννεφο
Άχνη της πέτρας πάχνη της ελιάς
Γιατί στο αγνό σου μέτωπο
Κάποτε θα ’βλεπα κι εγώ
Το χιόνι των προβάτων και των κρίνων
Μα πέρασες απ’ τη ζωή σαν ένα δάκρυ της θάλασσας
Σα λαμπηδόνα καλοκαιριού και στερνοβρόχι του Μάη
Κι ας ήσουν μια φορά κι εσύ ένα γεράνιο κύμα της
Ένα πικρό βότσαλό της
Ένα μικρό χελιδόνι της σ’ ένα πανέρημο δάσος
Χωρίς καμπάνα τη χαραυγή χωρίς λυχνάρι το απόβραδο
Με τη ζεστή σου καρδιά γυρισμένη στα ξένα
Στα χαλασμένα δόντια της άλλης ακρογιαλιάς
Στα γκρεμισμένα νησιά της αγριοκερασιάς και της φώκιας.

(Νίκος Γκάτσος, πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Φιλολογικά Χρονικά”, τεύχος 38-40, Φεβρουάριος- Μάρτιος 1946) 

[Πρόταση από τον Δημήτρη Χατζηκωνσταντίνου]

 

 

Κάθε μέρα δημοσιεύουμε ένα ποίημα που το στέλνετε εσείς: sjuzet@hotmail.com.

Όχι δικό-σας. Στείλτε το ποίημα με όνομα ποιητή, ποιητική συλλογή και χρόνο δημοσίευσης.

Βρείτε το ποίημα που ταιριάζει στη διάθεσή-σας ή στους προβληματισμούς-σας

και μοιραστείτε-το μαζί-μας. 

Πατριάρχης Φώτιος

ΗΜΙΟΛΟΚΛΗΡΟΝ

Να είσαι απλός
                   και περιττός,
αυτό ’ναι κάτι.

Να μη ’σαι τίποτα

                   (ούτε απαραίτητος)

επίσης είναι. 

Να κλεις με νόημα

                   (βλακείας ένεκεν)

το ’να σου μάτι. 

Κάνε το κι έσο

                   ημιβέβαιος

και μείνε. 

Μείνε ημιόχις

                   ημιναινές

- κράτα ημιπόζα. 

Έσο ημίβλεπτος

                   ημιαν-φάς

και -τότε- τέλεια 

η φήμη θάρτει σου

                   σαν μια Κυρία

ημιμιμόζα 

λίγον τι κρύα

                   και λίγον μπλαβή

από τα γέλια... 

(Γιάννης Σκαρίμπας – Βοϊδάγγελοι (1968)

από τη συγκεντρωτική συλλογή “Άπαντες Στίχοι 1936-1970”, εκδόσεις Νεφέλη).

[Πρόταση από τον Μαραμπού]

Κάθε μέρα δημοσιεύουμε ένα ποίημα που το στέλνετε εσείς: sjuzet@hotmail.com.

Όχι δικό-σας. Στείλτε το ποίημα με όνομα ποιητή, ποιητική συλλογή και χρόνο δημοσίευσης.

Βρείτε το ποίημα που ταιριάζει στη διάθεσή-σας ή στους προβληματισμούς-σας

και μοιραστείτε-το μαζί-μας.

Καλή Χρονιά

Πατριάρχης Φώτιος

Οι Ευχαριστίες-μου στο 2014

Η αποστολή βιβλίων στον Πατριάρχη Φώτιο, αν και ποτέ δεν τα ζήτησε ο ίδιος, δεν είναι σημαντική μόνο επειδή τον ξαλαφρώνει από τα έξοδα αγοράς-τους. Είναι πιο σημαντική επειδή δείχνει ότι μερικοί εκδοτικοί οίκοι βρίσκουν στο Βιβλιοκαφέ μια καλή προβολή, αν και ο ξενιστής δεν διακρίνεται για την απλόχερα θετική κριτική-του, και μερικοί συγγραφείς έναν χώρο, που θα τους προσφέρει μια τίμια ανάγνωση.

Κάθε τέτοια μέρα συνηθίζω να ευχαριστώ όσους μου εμπιστεύθηκαν τα βιβλία-τους. Τη χρονιά λοιπόν που φεύγει με τίμησαν οι εξής φορείς και άνθρωποι: 

-         Οι εκδόσεις Πόλις που συνέχισαν να με υπολογίζουν, στέλνοντάς-μου τα εξής έργα:

. Χριστίνα Καράμπελα, “Καιροί τέσσερεις”

. Γιώργος Γκόζης, “Αφήστε με να ολοκληρώσω”

. Αβραάμ Β. Γεοσούα, “Ρετροσπεκτίβα”

. Blandine Le Callet, “Η μπαλάντα της Λίλας Κ”

. Roger Martin du Gard, “Ζαν Μπαρουά” 

. Romain Slocombe, “Κύριε Διοικητά”

. Gilles Martin-Chauffier, “Το Παρίσι εν καιρώ ειρήνης”

. Νικόλας Σεβαστάκης, “Γυναίκα με ποδήλατο”

. Γκράχαμ Γκρην, “Οι θεατρίνοι”

. Melanie Wallace, “Το γαλάζιο άλογο ονειρεύεται”

. Χόρχε Σεμπρούν, “Ασκήσεις επιβίωσης”

. Andre Gide, “Οι κιβδηλοποιοί”

. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, “Το Παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας”

. Χρήστος Οικονόμου, “Το καλό θα ’ρθεί από τη θάλασσα”

. Λάκης Παπαστάθης, “Ο δάσκαλος αγαπούσε το βωβό σινεμά”

. Yoram Kaniuk, “1948”

 

-         Οι εκδόσεις Μεταίχμιο για τα εξής βιβλία:

. Σέρχιο Αλβάρες, “35 Νεκροί”

. Kate Atkinson, “Ζωή μετά τη ζωή”

-         Οι εκδόσεις Κίχλη για τα εξής βιβλία:

. Γιώργος Κουτσούκος, “Ενυδρείο”

. Αγγέλα Καστρινάκη, “Και βέβαια αλλάζει!”

. Γιώργος Μητάς, “Το σπίτι”

. Άκης Παπαντώνης, “Καρυότυπος”

. Μιχάλης Μακρόπουλος, “Το δέντρο του Ιούδα”

 

-         Ο Νίκος Καρακάσης με την ψηφιακή δωρεά της ηλεκτρονικής έκδοσης του βιβλίου-του “Who the hell is Max?” (εκδόσεις Σαΐτα).

-         Ο Γρηγόρης Αζαριάδης για το μυθιστόρημά-του “Η τελευταία παράσταση της Μαρίνας Φιλίππου” (εκδόσεις Γαβριηλίδη).

-         Ο Δημήτρης Καρακίτσιος που μου έστειλε την ποιητική-του συλλογή “Οι γάτες του ποιητή Δ.Ι. Αντωνίου” (εκδόσεις Το Ροδακιό).

-         Ο Νώντας Τσίγκας, τακτικός θαμώνας του Βιβλιοκαφέ, που μου εμπιστεύτηκε το βιβλίο-του “Εποχιακός Διανομέας” (εκδόσεις Πανοπτικόν) και το έργο του Γιώργου Γκολομπία “Ο άγιος Ζαμπλακάς” (αυτοέκδοση).

-         Ο Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου που μου ενεχείρισε ταχυδρομικώς το “Ετούτο είν’ ωκεανός” (εκδόσεις Ταξιδευτής), μαζί με άλλα δώρα που γεννούν ευγνωμοσύνη.

-          Η Τζούλια Γκανάσου, η οποία μου εμπιστεύτηκε το εξαιρετικό μυθιστόρημά-της “Ως το τέλος” (εκδόσεις Γκοβόστη).

-         Ο Δημήτρης Γιατρέλλης που έκανε πάλι το λάθος να μου στείλει βιβλίο-του, το “Είμαστε ακόμα εδώ” (εκδόσεις Ωκεανίδα).

-         Ο Γιώργος Παναγή που εμπιστεύθηκε τα διηγήματα μιας αξιοπρόσεκτης συλλογής “Οι μύθοι” (εκδόσεις Γαβριηλίδη) στα χοντροκομμένα χέρια-μου.

-         Ο Γιώργος Σιώμος ο οποίος έστειλε στο Βιβλιοκαφέ “Το παράπονο του Εμμανουήλ Παπά” (εκδόσεις Γαβριηλίδη). 

Ξαναγράφω ότι δεν μπορώ (και δεν θέλω) να διαβάζω ό,τι φτάνει ως την πόρτα του Βιβλιοκαφέ. Φυσικά μερικά απ’ αυτά τα βιβλία με προσέλκυσαν και τα κοίταξα, άλλα από αυτά τα έχω ήδη παρουσιάσει κι άλλα θα τα παρουσιάσω στο μέλλον. Το μόνο που ελπίζω είναι, ανεξάρτητα από τη θετική ή αρνητική γνώμη-μου, να τα τιμώ και να τα προσεγγίζω με εντιμότητα. 

Καλή χρονιά.

Εύχομαι για τη νέα χρονιά

συγγραφικό μπουμπούκιασμα και αναγνωστικές απολαύσεις.

Πατριάρχης Φώτιος

Ἡ γέφυρα

Εἶναι μιὰ ὡραία περιπλάνηση, σχεδὸν μιὰ δραπέτευση -
δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ καὶ γιὰ ποῦ, μιὰ μυστικὴ δραπέτευση ποὺ δίνει
μιὰ μυστικότητα στὴν κάθε κίνησή μας, στὸν ἴσκιο μας πάνω στὸν τοῖχο,
στὶς ἀπίθανες σχέσεις τῶν δακτύλων μας, στὸν ἦχο τῶν βημάτων μας –

μία ἐξαίσια αἴσθηση παρανομίας πρὸς ὅλα, σὰν τοῦ μοιχοῦ, τοῦ κλέφτη, τοῦ φονιά, του ἀρσενοκοίτη ἢ τοῦ λαθρεπιβάτη,
κ΄ ἡ αἴσθηση τῆς παρανομίας αὐτῆς σου ἐπιβάλλει
μίαν ἄγρυπνη προσοχὴ γιὰ ν᾿ ἀποφύγεις τὴ σύλληψη,
ἐνῶ ἡ προσοχή σου αὐτὴ συλλαμβάνει
τὸ νόημα μιᾶς ἀρχικῆς ἐνοχῆς, συλλαμβάνει
τὶς πιὸ ἀδιόρατες ἐκφράσεις τῆς σιωπῆς· μὰ τότε πάλι νιώθεις πῶς ἔτσι παραβιάζεις μ᾿ ἀντικλείδι ἕνα μεγάλο, ξένο, σκοτεινό χρηματοκιβώτιο
ὕστερα ἀπὸ σκάλες πολλὲς καὶ μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους
ποῦ κάνουν ν᾿ ἀντηχοῦν ἀπεριόριστα οἱ κλειδώσεις σου,
κ᾿ ἕνα καχύποπτο φεγγάρι μπαίνει ἀπὸ φεγγίτες καγκελόφραχτους
μεγάλο, κίτρινο, προδοτικό, φέρνοντάς σε ἀντιμέτωπο
μὲ τὴν ἴδια πελώρια σκιά σου ποὺ κρατάει
μεγεθυσμένες τὶς σκιὲς τῶν κλειδιῶν, ποὺ ἐσὺ κρατᾶς, σὰ νἆναι κιόλας
τὰ κάγκελα τῆς φυλακῆς ποὺ θὰ σὲ κλείσει ἰσόβια· ὥσπου τέλος ἀνακαλύπτεις πὼς αὐτὸ τὸ χρηματοκιβώτιο
εἶναι δικό σου, ὁλότελα δικό σου
καὶ μπορεῖς νὰ τ᾿ ἀνοίξεις ἐλεύθερα
καὶ μπορεῖς νὰ χαρίσεις ὅσα θέλεις στοὺς φίλους σου
καὶ μπορεῖς νὰ σκορπίσεις ὅσα θέλεις στὸν ἄνεμο
μὲ κείνη τὴ χαρὰ ποὺ δίνει τὸ ἀνεξάντλητο
μὲ κείνη τὴ χειρονομία μιᾶς ἄσκοπης λεβεντιᾶς κι᾿ ἀσωτείας
ποὺ εἶναι, ἴσως, ἡ μόνη ἀληθινὴ σκοπιμότητα.

Μὰ τότε νιώθεις ὁ ἴδιος, πόσο ἡ κίνηση αὐτὴ θὰ φαίνεται ὕποπτη
μὲς στὸ σκοτάδι τὸ καρφωμένο ἀπ᾿ τ᾿ ἄστρα, μὲ τὸ μετάλλινο ἦχο των κλειδιῶν,
σὰ χτύπημα σπαθιῶν, ψηλὰ στὸν ἀέρα, ἀόρατων μονομάχων ἢ ἱππέων,
μ᾿ αὐτὸ τὸ σκοτεινό, πελώριο στόμιο τοῦ χρηματοκιβώτιου
ποῦ χάσκει ἀνοιχτὸ μὲς στὴ νύχτα ἐνῶ στὸ βάθος τοῦ ἀστράφτουν
σωροὶ τὰ νομίσματα περίεργων ἐποχῶν καὶ τόπων,
ράβδοι χρυσοῦ σὰ μεγάλα καρφιὰ γιὰ μία σταύρωση· στοῖβες χαρτονομίσματα
σὰ μυστικὰ τραπουλόχαρτα τῆς Μοίρας. Κι᾿ ὅσοι
δέχτηκαν μία στιγμὴ τὴν προσφορά σου, μόλις στρίψεις τὸ κεφάλι σου
δοκιμάζουν στὴν πέτρα τὰ νομίσματα, μὰ ἐκεῖνα δὲν ἀφήνουν ἦχο,
προσπαθοῦν ν᾿ ἀποκρυπτογραφήσουν στὰ χαρτονομίσματα
τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὶς σφραγίδες, μ᾿ αὐτὰ δὲ διακρίνονται στὸ
καταπληχτικό σκοτάδι,
καὶ τὰ πετοῦν ξανὰ μπροστὰ στὰ πόδια σου καὶ φεύγουν.

Καὶ μένεις μόνος μ᾿ ὅλο σου τὸν πλοῦτο ποδοπατημένο,
μόνος μπρὸς στὸ μαγνητικὸ ἀνοιγμένο στόμιο τοῦ ἀδειανοῦ πιὰ χρηματοκιβώτιου,
μόνος μπρὸς στὴν ἀκάλυπτη τρύπα τοῦ χάους,
μὲ τόνα χέρι σου μισοσηκωμένο
σὲ μισοτελειωμένη στάση θεατρικῆς γενναιοδωρίας,
σὰν ἄγαλμα ἥρωα ποὺ ὁ ἡρωισμός του
ἀποδείχτηκε ἀπατηλὸς μετὰ θάνατον - ἢ σὰν ἀτέλειωτη προσπάθεια
νὰ γίνεις ἄγαλμα γιὰ νὰ μὴ σωριαστεῖς στὸ χῶμα - ἕνα ἄγαλμα
ποῦ τείνει μάταια σὰν τσαμπὶ σταφύλι τ᾿ ἀναπόδεκτα κλειδιὰ ἑνὸς  παραδείσου.

(Γιάννης Ρίτσος, “Ποιήματα 1930-1960”, Γ΄ (απόσπασμα), Κέδρος 1964)

[Πρόταση από τη Βιβή Γ.]

 

Κάθε μέρα δημοσιεύουμε ένα ποίημα που το στέλνετε εσείς: sjuzet@hotmail.com.

Όχι δικό-σας. Στείλτε το ποίημα με όνομα ποιητή, ποιητική συλλογή και χρόνο δημοσίευσης.

Βρείτε το ποίημα που ταιριάζει στη διάθεσή-σας ή στους προβληματισμούς-σας

και μοιραστείτε-το μαζί-μας. 

Πατριάρχης Φώτιος