Saturday, March 30, 2013

“Dolce Agonia” της Nancy Huston

Μιλούσαμε τις προάλλες για τη λογοτεχνία που εκτυλίσσεται γύρω από ένα τραπέζι και αναφερθήκαμε πιο αναλυτικά στους “Προσκεκλημένους” του Pierre Assouline και στο “Δείπνο” της Λίλας Κονομάρα. Η φίλη κ.κ. θυμήθηκε το έργο της Huston και προσφέρθηκε να γράψει ένα σημείωμα για να μας το παρουσιάσει. Ιδού: 


Καφές εισαγόμενος:
Huston Nancy
“Dolce Agonia”
2001
“Dolce Agonia”
μετ. Ε. Τσολακέλλη
εκδόσεις Άγρα
2005 

Ένα καλοκαίρι που είχα ξεμείνει από βιβλία, βρήκα την «Κρίσιμη καμπή» της Nancy Huston στο πρακτορείο εφημερίδων το νησιού, που παραθερίζαμε. Η υπόθεση στο οπισθόφυλλο έμοιαζε  με την ομώνυμη εξαιρετική ταινία (The turning point), που είχα δει παλιά. Σκέφτηκα λοιπόν να διαβάσω και το βιβλίο, που τελικά μοιάζει σε κάποιον βαθμό με την ταινία, αν και δεν φαίνεται πουθενά  ότι το σενάριο βασίζεται σ’ αυτό.  (Αργότερα διάβασα «Το αποτύπωμα του αγγέλου», που ενώ μου άφησε ωραία γεύση, εντούτοις, δε θυμάμαι πολλά πράγματα.) 
Ωστόσο, βρήκα πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερα ευρηματικό το “Dolce Agonia”.


Η υπόθεση: Δώδεκα γνωστοί και φίλοι (και ένα μωρό) συγκεντρώνονται  στο τραπέζι για την Ημέρα των Ευχαριστιών, προσκεκλημένοι του οικοδεσπότη, που είναι βραβευμένος ποιητής και πρόσφατα χωρισμένος. Ανάμεσά τους είναι παλιές φιλενάδες του με τους άντρες τους και η νεαρότατη σύζυγος ενός φίλου του, μητέρα του νεογέννητου και εθισμένη στην κοκαΐνη. 
Γύρω από το τραπέζι συζητιούνται όσα τους απασχολούν, εκφράζονται απόψεις και διαφωνίες, λέγονται πολλές και σκληρές αλήθειες, υποκρύπτονται ζήλιες, μίση, απογοητεύσεις και όλων των ειδών τα συναισθήματα, όπως ακριβώς συμβαίνει ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζονται καλά. 
Κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι έχουν αποκλειστεί από το χιόνι και είναι αδύνατο να φύγουν μέσα στη νύχτα. Αναγκάζονται λοιπόν να διανυκτερεύσουν στο σπίτι, όπου βολευτεί ο καθένας.
Καθώς κοιμούνται, μπερδεύονται τα όνειρά τους και ο ένας μπαίνει στο όνειρο του άλλου. 
Το εύρημα του βιβλίου, που το κάνει να ξεχωρίζει από άλλα με το ίδιο θέμα, είναι ότι υπάρχει ένας Παντεπόπτης-Θεός που παρακολουθεί και σχολιάζει τις ζωές των παρισταμένων, σαδιστικά ίσως, στο παρελθόν και, επιπλέον, μας κάνει γνωστές και τις συνθήκες θανάτου του καθενός τους στο μέλλον. 


Ακούγεται ίσως βαρύ, όμως το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα, δεν είναι καθόλου βαρετό  και κατά την ανάγνωσή του αναδεικνύονται όλες οι αφηγηματικές αρετές του,  η ευφυής σύλληψη, καθώς και η ψυχογράφηση των χαρακτήρων της Καναδής πεζογράφου, που, για την ιστορία, είναι σύζυγος του γνωστού φιλοσόφου Τοντόροφ.
κ.κ.

Ευχαριστώ την κ.κ. για την συνεισφορά-της σ’ αυτό το βιβλιοφιλικό δείπνο, όπου εγώ ως οικοδεσπότης δέχομαι ασμένως τη δική-της σπεσιαλιτέ να συνοδεύσει τα δικά-μου πιάτα.
[Δανείστηκα τις φωτογραφίες από τα: www.hdwallpapersdirectory.com, hannahyoshida.blogspot.com και htlcnewsletter.blogspot.com]
Πατριάρχης Φώτιος

7 comments:

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ said...

κ.κ.,
απ' όσα γράφεις, μου δημιουργήθηκε η απορία αν ο Θεός και οι δώδεκα προσκεκλημένοι στο δείπνο απηχούν ευαγγελικά συμβάντα και η Huston επιχειρεί μια αλληγορία.
Κατάλαβες εσύ κάτι τέτοιο;
Πατριάρχης Φώτιος

Anonymous said...

Δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο.
Απλά, δώδεκα προσκεκλημένοι βρίσκονται κάτω από το βλέμμα ενός Παντογνώστη Θεού, που μας κοινοποιεί τα σχέδιά του για τον καθένα.
Ένας Πατριάρχης όμως ενδεχομένως θα μπορούσε να έχει και μια άλλη οπτική (ευαγγελική), που εγώ δεν είδα.
Την ευλογία σας!

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ!

κ.κ.

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ said...

Φυσικά ως Πατριάρχης
βλέπω παντού τον Θεό και τους δώδεκα Αποστόλους
γύρω από τον Μυστικό Δείπνο!
Καλημέρα
Πατριάρχης Φώτιος

Pellegrina said...

Μια μητέρα βρέφους εθισμένη στην κοκαϊνη μου ακούγεται θέμα έξω απο κάθε δυνατότητα χειρισμού. (Για μένα). Ειμαι εγω΄ασχετη με τη συγχρονη πραγματικοτητα, ή η ελληνική πραγματικοτητα ειναι τοσο διαφορετικη απο την καναδική; (Ή χειριστηκε εν σπανιο θεμα; )

Pellegrina said...

Μολις θυμηθηκα οτι κι εγω κάπου (στο ανεκδοτο συμπαν μου)εχω ενα προσωπο που παιρνει κοκαϊνη! Αλλα ΔΕΝ το χειρίζομαι, απλως το δινω ως πληροφορία-που χρησιμευει στην εξέλιξη. Ενας διάσημος ποδοσφαιριστης ειναι κλισε να παιρνει κοκαΊνη, μια μητέρα ομως; (Θέλω να πω, πώς η συγγραφεας συνδυαζει αυτα τα δυο; Αν ΔΕΝ τα συνδυαζει, τι της χρειαζόταν-της συγγραφέως-η κοκαϊνη;)

Anonymous said...

@ Pellegrina:

Και όμως, η συγγραφέας χειρίζεται το θέμα της εκπληκτικά.

Η νεαρή Κλόε, που η ιστορία της είναι κρυφή από όλους, κυκλοφορεί ανάμεσα στους μεσήλικες συνδαιτημόνες, που φυσικά δεν ξέρουν τον εθισμό της, παρά μόνο ο συγγραφέας-Θεός, που παρακολουθεί τη συντροφιά λέγοντας πως δεν παύει να εκπλήσσεται με τον τρόπο που οι άνθρωποι εκπληρώνουν το πεπρωμένο τους στη γη έχοντας την πλάνη ότι είναι ελεύθεροι.

Η Κλόε λοιπόν παντρεύτηκε τον πολύ μεγαλύτερό της Χαλ προσπαθώντας μάταια να ξεφύγει από τους δαίμονές της, ενώ στην ουσία είναι δέσμια του παρελθόντος της, που κρατά επιμελώς κρυμμένο ακόμα κι από το Χαλ, ο οποίος -έχοντας πλήρη άγνοια- δίνει τις δικές του (άσχετες) εξηγήσεις για τις μικρές μυστηριώδεις εξαφανίσεις της.

κ.κ.

Pellegrina said...

Μάλιστα. Αλλα, από ο,τι καταλαβαίνω, δεν χειρίζεται ε ι δ ι κ ά το θέμα "κοκαϊνη", αλλά μια "διαφορετικότητα" και ένα "μυστικό". Δηλ, υποθέ5ω -δεν εχω ιδεα απο το συγκεκριμενο βιβλίο-δεν χρειάστηκκ ειδική εμπειρία γι αυτο. Οκ, αν ειναι ετσι, το καταλαβαίνω.

υγ: εχω διαβασει οτι, ιατρικά τουλάχιστον μιλώντας, η κοκαΊνη δεν εθίζει (όπως η ηρωινη τουλάχιστον)