Thursday, January 11, 2007

Nespresso: Δημητρακάκη

Α. Δημητρακάκη, “Το μανιφέστο της ήττας”

Μετά την “Αντιθάλασσα” με τους γόνιμους πειραματισμούς στη μορφή και τον αποπροσανατολισμό στο περιεχόμενο, η Δημητρακάκη ξαναέρχεται με άλλο ένα κοσμοπολίτικο βιβλίο, που θυμίζει τον “Παλιόκαιρο” της Αμ. Μιχαλοπούλου. Επειδή στη συνείδησή μου μοιράζονται τα υπέρ και τα κατά, θα τα καταγράψω προσπαθώντας να τα σταθμίσω στη σύγκρισή τους:
Υπέρ:
- προμελετημένη δομή, που τηρεί τη βασική ιστορία αλλά ανακατεύεται με συχνές αναχρονίες
- παρένθετες ιστορίες, οι οποίες ξεφεύγουν από τον βασικό κορμό αλλά κερδίζουν τον αναγνώστη σαν μικρές παραβολές
- έξυπνο μεταμοντέρνο παιχνίδι με την αφηγήτρια, την ηρωίδα και τέλος τη συγγραφέα
- ανασφάλεια και υποκειμενικότητα αφηγήτριας που δεν προβάλλει ως παντογνώστρια, που λόγω του κοσμοπολιτισμού και της δυναμικότητάς της θα ήξερε τα πάντα και θα επέβαλλε τη γνώμη της στην αφήγηση
- σύλληψη ενός διανοητικού παιχνιδιού που το παίζουν τα πρόσωπα του μυθιστορήματος
Κατά:
- αναντιστοιχία προθετικότητας της συγγραφέως και της πληροφορητικότητας του κειμένου. Ο πολλά διαφημισμένος φασισμός που θέλει η Δημητρακάκη να καταγγείλει εξαερώνεται μέσα στο νεανικό παιχνίδι
- κακή αποτύπωση της ψυχολογίας των ηρώων, οι οποίοι δεν αντιδρούν φυσιολογικά στον εγκλεισμό τους (αποδεχόμενοι την ήττα τους;)
- εμμονή στο εύκολο σεξ και λιγότερο στα ναρκωτικά, σαν μια μόδα συνηθισμένη μεταξύ των νέων και γι’ αυτό αποδεκτή
- αυτοβιογραφικά στοιχεία που δείχνουν εμμονές
- μερικά μικρά λάθη στη χρήση της ελληνικής γλώσσας που ξέφυγαν και από τον επιμελητή

Ελπίζω να μην έφτασε η Δημητρακάκη στην κορύφωσή της με την «Αντιθάλασσα» και τώρα να στασιμοποιείται ή να εξαντλείται ξεθυμαίνοντας.
Πατριάρχης Φώτιος
11.1.2007

4 comments:

houlia said...

Πάραυτα, εξαιρετικός πειραματισμός ύφους και δομής που σε αποσυντονίζει ευχάριστα. Μια σχοινοβασία ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό
(που δικαιολογεί τις όποιες ατέλειες τυχόν επισημάνατε) με έντονη παραισθησιογόνα δράση στον αναγνώστη που απλά "χάνεται". Όλα κι όλοι χάνονται στην ιστορία, ακόμα και ο περαστικός, άμοιρος ευθυνών αναγνώστης. Επίγευση έντασης και ευεξίας. Aπροσδιόριστης και ανεξήγητης. Και γι αυτό το «άλλο» ίσως και μόνο αξίζει μια «ανοικτή» ανάγνωση .

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ said...

@hulia
Είναι εύχαριστο να χάνεσαι -να ξεχνιέσαι- με τη λογοτεχνία. Ακόμα και μ' ένα βιβλίο που έχει προβλήματα -και ποιο δεν έχει;- ο αναγνώστης βυθίζεται μέσα του και ταξιδεύει μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.
Καλώς όρισες
Πατριάρχης Φώτιος

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Solaris_ said...

Τώρα, πως συγκρίνεις την Δημητρακάκη με την Μιχαλοπούλου; ουδεμία σχέση έχουν (η Δημητρακάκη δε γράφει μ έ τ ρ ι α)

Αυτό που λενε οτι ή καλός συγγραφέας είσαι ή καλός δημοσιογράφος, το πιστεύω απόλυτα.



σε χαιρετώ.